Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/15264 K.2024/9776

Katılan sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I-Katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik katılan sanık ...'nın temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından katılan sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Katılan sanık ... hakkında kamu malına zarar verme, tehdit ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden katılan sanık ...'nın temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ...'nın eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 106/1-1, 86/2. maddelerindeki kamu malına zarar verme, tehdit, kasten yaralama suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, süreyi kesen son işlem olan mahkûmiyet kararının verildiği 21.05.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,