Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/15945 K.2024/9314

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Kayseri 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2014 tarihli ve 2014/269 Esas, 2014/507 Karar sayılı kararında sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelendiği, hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edildiği, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 20.12.2017 tarihli ilâmıyla bu kararın bozulduğu,

bozma ilâmına uyulmasından sonra sanık hakkında hükmolunun hapis cezasının açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği bilahere sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suçtan mahkûm olması nedeniyle hüküm açıklanırken, Kayseri 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2014 tarihli ve 2014/269 Esas, 2014/507 Karar sayılı ilâmıyla verilen erteleme kararının 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık için kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, temyize konu hükümde sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının ertelenmemesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesine muhalefet edilmesi,