Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/15959 K.2024/9409

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Bozmadan sonra yapılan yargılamada sanığın savunmasını kendisinin yapacağını beyan ettiği, atılı suç bakımından müdafi tayini hususunda yasal zorunlukluk bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Hatay 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.12.2014 tarihli ve 2014/210 E., 2014/529 K. sayılı ilâmında üç ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerekirken, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi