Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/16250 K.2024/9404

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)Sanığın 11.12.2020 tarihli karar duruşmasında, katılan idarenin zararını karşılamak istediğini beyan ettiği halde zararı gidermesi için makul bir süre verilmediğinin anlaşılması karşısında; sanığa katılanın zararını gidermesi için makul bir süre verilerek sonucuna göre, hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 168.maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 13.02.2019 tarihli ilâmında belirtildiği şekilde, adli sicil kaydındaki cezası daha ağır olan, Üsküdar 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 11.11.2005 tarihli ve 2004/581 E., 2005/571 K. sayılı kararında belirlenen 6 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınarak sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesine karşın; bozma sonrası kurulacak hükümde gözetilmesi gereken 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine göre, infaz aşamasında koşullu salıverilme süresine eklenecek miktar bakımından bozma öncesi verilen kararda uygulanan Beykoz 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2008 tarihli ve 2008/367 E., 2008/810 K. sayılı ilâmında belirlenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,