Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/16322 K.2021/18423

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1-Sanıklar ... ve ... müdafiinin, sanıklar hakkında verilen beraat kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklar müdafiinin, beraat eden sanıklar hakkında kurulan hükümleri sadece vekalet ücreti yönünden temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

Yüzüne karşı verilen 15/06/2015 tarihli hükmü, CMUK’nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra, 28/09/2015 tarihinde temyiz eden sanıklar müdafiinin süresinde olmayan temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanıklar ..., ... ve ... müdafiilerinin, sanık ... hakkında katılan ...’a yönelik mala zarar verme, müşteki ...’na yönelik hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme, sanık ... hakkında müşteki ...’na yönelik hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme, müşteki ... ve katılan ...’a yönelik mala zarar verme, sanık ... hakkında müşteki ...’na yönelik hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ... hakkında mahkemece hangi ilamın tekerrüre esas alındığı karar yerinde belirtilmemiş ise de; 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesinde yer alan “tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınacak cezanın en ağırından fazla olamaz” hükmü uyarınca önceki hükümlülüklerinden en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarih ve 2012/6-1431 esas, 2013/18 karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, sanığın mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, hükümde tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek bulunmadığı, bu durumun infaz aşamasında gözetilebileceği hususu gözönüne alındığında sanığın mükerrirliğine esas alınan ilamın kararda gösterilmemesi bozma sebebi olarak kabul edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3-Sanıklar ... ve ... müdafiilerinin, sanık ... hakkında katılan ...’a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali, sanık ... hakkında müşteki ... ve katılan ...’a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılan ...’a yönelik hırsızlık eylemin 04/08/2010 tarihinde 13.30-20.30, müşteki ...’a yönelik eylemin 03/08/2010 tarihinde 18.30-23.30, katılan ...'a yönelik eylemin ise 05/11/2010 tarihinde 12.00- 23.00 arasında tespit edilemeyen zaman dilimlerinde işlendiği, müşteki ve katılanlara yönelik suçların gündüz vakti işlenmiş olmasının da mümkün olduğu göz önüne alındığında, “Şüpheden sanık yararlanır” ilkesi uyarınca sanıklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK’nın 143 ve 116/4. maddeleri uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,