Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/18737 K.2024/10375

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 13.10.2017 tarihli ve 2017/1817 Esas, 2017/1729 Karar sayılı kararı ile 20.02.2018 tarihli ek kararının sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Temyiz dışı sanıklar ..., ... müdafilerine temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın 09.11.2017, 29.12.2017 tarihlerinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve sanıklar müdafilerinin temyiz yoluna başvurmadıkları, sanıkların kendilerine ise kararın tebliğ edilmediği,

Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında “Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın sanıklara da tebliğ edilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi sebebiyle gerekçeli kararın sanıklara tebliğ edildiğine ilişkin evrakın varsa dosyaya eklenmesi, aksi takdirde gerekçeli kararın (Öncelikle sanıkların son bilinen adreslerine tebliğinin yapılması, bu adreslere tebligat yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adreslerine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile,