Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/19612 K.2025/6392

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, Adli Tıp Kurumunun kesin olarak tespit edilmediği, kısmi benzerlik olduğu, şüphe bulunduğu için beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Şikâyetçilerin öğrenci yurdunda kaldıkları, şikâyetçilerin odalarında ve etüt odalarında bulunan eşyalarının çalınması şeklinde gerçekleşen olayda, odaların farklı kişilerin kullanımında olduğunu bilebilecek durumda olan sanığın, her bir şikâyetçiye karşı işlediği hırsızlık suçundan ayrı ayrı cezalandırılması yerine 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın diğer temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

02.11.2016 tarihli ilk hükümde, sanığın adlî sicil kaydında yer alan Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2013 kesinleşme tarihli, 2010/302 Esas, 2011/77 Karar sayılı ilâmı ile hırsızlık suçundan hükmedilen 3 yıl hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği ve hükmün yalnız sanık tarafından istinaf edildiği halde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 23.05.2018 tarihli ilâmı ile hükmün kaldırılarak, sanığın 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine hükmolunarak, 5271 sayılı CMK'nın 283. maddesinde yer alan cezayı aleyhe değiştirme yasağına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 23.05.2018 tarih, 2018/528 Esas ve 2018/1239 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümden “...

TCK'nın 58/7. maddesi gereğince sanık hakkında 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,” ilişkin kısmın çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bursa 24. Asliye Ceza Mahkemesine,