Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20221 K.2024/18801

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62, 116/4 ve 62. maddeleri uyarınca mahkûmiyetine karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi tarafından iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün kaldırılarak sanığın beraatine, hırsızlık suçundan ise geceye ilişkin uygulama maddesi hükümden çıkarılarak, sanığın aynı Kanun'un 142/2-h ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmakla, verilen kararların.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin; hırsızlık suçunu sanığın işlemediğine, dosyada aleyhe delil bulunmadığına ve beraat kararı verilmesine, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise, beraat eden sanık lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;