Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20543 K.2024/14887

Sanıkların 5237 sayılı Kanun'un 245/1. maddesinden cezalandırılması istemiyle açılan kamu davası sonucunda ilk derece mahkemesince sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerinin katılan vekili tarafından istinaf edilmesi akabinde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak aynı Kanun'un 142/2-e, 53, 58. maddelerinden sanık Bilan Aslan'ın 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına; sanık ...'un ise aynı Kanun'un 142/2-e, 168/2, 53. maddelerinden 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararların.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ...'un temyiz isteminin, "atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığı için beraat etmesi gerektiğine" yönelik olduğu; sanık ... müdafinin temyiz isteminin ise " sanığın cezalandırılabilmesi için kesin, inandırıcı ve somut delil bulunmadığına, müvekkilinin diğer sanık ile iştirak iradesiyle hareketinin söz konusu olmadığına, hükmün gerekçesinin yerinde olmadığına, takdiri indirim nedenlerinin uygulanmadığına, cezanın fazla olduğuna, müvekkilinin atılı suçtan beraat etmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;