Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20644 K.2024/12904

Sanık hakkında ilk derece mahkemesinin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62, 53 maddelerinden hükmedilen 6 yıl 3 aylık hapis cezasının sanık müdafii tarafından istinaf edilmesi akabinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesince hüküm fıkrasından sadece 5237 sayılı Kanun'un 143 uygulamasına ilişkin kısmın çıkarılmasına karar verilip hükmün diğer yönleri korunarak aynı Kanun'un 142/2-h, 62, 53 maddelerinden sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılarak düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, "şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil bulunmaksızın mahkûmiyet hükmü kurulduğuna, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, sanığın atılı suçtan beraat kararı verilmesi gerektiğine" dair olduğu belirlenerek yapılan incelemede;