Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20769 K.2024/7737

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Kısa kararın açıklandığı 01.06.2016 tarihli duruşmada hazır bulunan sanığa, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanındığı anlaşıldığından, Tebliğname'de bu yöndeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Sanığın aşamalardaki savunmalarında ve 01.06.2016 havale tarihli dilekçesinde, ağaçları 20 yıl önce kendisinin diktiğini ve bu yere uzun yıllar bakıp ilgilendiğini, olaydan önce arazide bulunduğu sırada belediye ekiplerinin geldiğini, buradan yol geçeceğini ve ağaçları kesmesini söylediklerini, ağaçları kestiğini ancak götürmediğini, suç işleme kastının olmadığını savunduğu,

dosya içerisinde bulunan 08.05.2012 tarihli Belediye Encümeni karar sureti, bilirkişi raporları ve tapu kayıtlarına göre, sanığın savunması ile uyumlu şekilde olay yerinde yeni imar uygulaması yapıldığı ve kesilen bir kısım ağaçların imar yolunda kaldığının anlaşılması karşısında, sanığın suç kastının bulunup bulunmadığının tespiti bakımından, ilgili Belediyeden sorularak,

suç tarihinde ve öncesinde Belediye ekipleri tarafından imar uygulaması yapılacak mevkiide göreve gidilip gidilmediği ve bu sırada sanık ...'nin ifadelerinde bahsettiği şekilde belirtilen yerden yol geçeceği, ağaçların kesilmesinin gerektiği yönünde görüşme yapılıp yapılmadığının araştırılması ve sonucuna göre, dava dosyasındaki deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukukî durumunun takdir ve tayininin gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2. Kabule göre de;

1) Sanığın aşamalardaki savunmalarında, ağaç kestiğini ancak ağaçları götürmediğini savunduğu, katılan ve şikâyetçinin ifadelerinde sadece ağaçların kesildiğine dair beyanlarının bulunduğu, dosya içerisindeki 15.12.2013 tarihli olay yeri inceleme raporu ile aynı tarihli olay yeri krokisinde, olay yerindeki barakanın önünde istiflenmiş hâlde değişik boy ve ebatlarda meyve ağaç dalları ve gövdelerinin kesilmiş hâlde bulunduğu,

kesilen meyve ağaç dallarının arazi üzerinde dağınık bir şekilde olduğunun belirtildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın olay yerinden ağaç dal veya gövdelerini götürüp götürmediğine ve suç vasfının hırsızlık olduğuna dair delillerin nelerden ibaret olduğunun denetime olanak verecek şekilde karar yerinde gösterilip tartışılmadan yazılı şekilde hırsızlık suçundan mahkûmiyet hükmünün kurulması,