Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20925 K.2024/15052

İlk derece mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h , 143, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca iki kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmedildiği, sanık müdafinin istinaf talebi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-d, 143, 43/1, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 10 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafinin temyiz isteminin, mahkûmiyet kararının eksik inceleme sonucu verildiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin gözetilmediğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;