Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20979 K.2024/11725

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 31.01.2019 tarihli ve 2018/2087 Esas, 2019/176 Karar sayılı kararının, sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... müdafiine temyiz incelemesine konu gerekçeli kararın usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz yoluna başvurmadığı, suça sürüklenen çocuğun kendisine ise kararın tebliğ edilmediği,

Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında “Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'ya da tebliğ edilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi sebebiyle gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuğa tebliğ edildiğine ilişkin evrakın varsa dosyaya eklenmesi, aksi takdirde gerekçeli kararın (Öncelikle suça sürüklenen çocuğun son bilinen adresine tebliğ yapılması,