Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/20988 K.2024/1322

1) Sanıklar ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 27.02.2019 tarihli ve 2019/314 Esas, 2019/516 Karar sayılı kararının, sanıklar ... ve ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları"nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanıklar ... ve ...'ın temyiz istemlerinin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,

2) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...'ın temyiz isteminin hakkında fazla ceza tayin edildiğine, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığına, suçun gündüz vakti işlendiğine, beraat kararı veya cezanın ertelenmesine hükmedilmesi gerektiğine, son savunma hakkı verilmediğine yönelik olduğu, sanık ...'ın temyiz isteminin eylemin 5237 sayılı Kanun'un 141/1.maddesine uyduğuna, lehe hükümlerin uygulanmadığına ve fazla ceza tayin edildiğine yönelik olduğu ve sanık ...'ın temyiz isteminin beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği ceza alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun’un 150/3. maddesi uyarınca sanıklara zorunlu müdafi atanması,

müdafii huzurunda savunmalarının alınması ve hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı son celsede zorunlu müdafilerinin hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1. ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,