Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/21157 K.2022/5484

Bina dahilinde hırsızlık ve geceleyin konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından sanıklar ... ve ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143/1, 151, 116/4,119/1-c. maddeleri uyarınca 3 yıl 6 ay ve 2 yıl 12 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair Tatvan 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/03/2013 tarihli ve 2012/231 esas, 2013/258 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 08/06/2021 gün ve 9635-2021 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/07/2021 gün ve 2021/84412 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu. Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Diğer sanıklar tarafından kararın temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 12/09/2017 tarihli ve 2016/8325 esas, 2017/8675 sayılı ilamında da "...Aşamalarda suçlamayı inkar eden hükümlüler ... ve ...'un atılı suçları işlediklerine ilişkin olarak; temyize gelen sanık ...'ın kovuşturma aşamasında değiştirdiği soruşturma aşamasında alınan atfı cürüm niteliğindeki beyanları dışında her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, beraatleri yerine hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de;

bu yönde kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği mümkün görülmüştür...." şeklinde belirtildiği üzere; dosya kapsamına göre, aşamalarda suçlamayı inkar eden sanıkların sanık ...'ın kovuşturma aşamasında değiştirdiği soruşturma aşamasında alınan atfı cürüm niteliğindeki beyanları dışında atılı suçları işlediklerine ilişkin her türlü şüpheden uzak somut, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği cihetle, sanıkların beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen 22/03/2013 tarihli ve 2012/231 E.- 2013/258 K. sayılı mahkûmiyet hükmü ile ilgili olarak verilen kararın sanıklar tarafından temyiz edilmesi sonucu Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesince, 12.09.2017 tarihli ve 2016/8325 E. - 2017/8675 K. sayılı ilamı ile temyizin süreden reddine karar verilip,