Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/21417 K.2022/661

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İstanbul Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/527 Esas ve 2018/64 Karar sayılı ilamıyla sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali, iftira, görevi yaptırmamak için direnme suçlarından mahkumiyet kararı verildiği, kararın sanık, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9 C.D.’nin 09/11/2018 tarih, 2018/1337 Esas ve 2018/2148 karar sayılı kararıyla bu suçlar bakımından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği,

kararı temyiz eden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının yalnızca hırsızlık suçu bakımından kararı temyiz ettiği, yine sanık müdafiinin ise temyiz dilekçesinin sonuç kısmında yalnızca hırsızlık suçu yönünden kararın bozulmasını ve sanığın beraatini talep ettiği anlaşıldığından hırsızlık suçu ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında İstanbul Anadolu 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/03/2017 tarih 2014/151 Esas ve 2017/290 Karar sayılı kararının hüküm kısmının A(1) bölümünde “iddianame ile hırsızlık suçu yönünden bir anlatım ve usulünce açılmış bir dava bulunmadığından bahisle karar verilmesine yer ve olanak olmadığına, bu suçtan usulüne uygun iddianame düzenlenmesi için suç duyurusunda bulunulmasına” şeklinde verilen karara karşı istinaf yoluna başvurulmamış olması sebebiyle bu karar sonrası yapılan işlemlerin ve verilen kararların yok hükmünde olduğu kabul edilerek hırsızlık suçu yönünden kurulan hüküm yönünden dosyanın incelenmeksizin İADESİNE, 13/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.