Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/21477 K.2022/11275

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) Sanık ...’un temyiz talebinin inelenmesinde;

Temyiz isteminin reddine dair 22/12/2022 gün ve 2019/325 – 2020/287 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ...’un temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.Ancak;

a-Suç tarihi itibarıyla TCK'nın 143.maddesi uyarınca yapılabilecek artırım oranı en fazla 1/3 olduğu halde suça sanık hakkında 1/2 oranında artırım yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

b-Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan ilamda birden fazla mahkumiyet hükmü bulunduğundan, 5275 sayılı Kanun'un 108/2.maddesi uyarınca en ağır cezayı içeren suçtan verilen mahkumiyet hükmünden dolayı sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c- Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın neticeten 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hükümde aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında tayin olunan 3 yıl 9 ay hapis cezasının CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 11 ay 20 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,