Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/21533 K.2025/671

I.Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli ve kişilerin huzur ve sükûnunu bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8.Ceza Dairesinin 21.11.2018 tarihli ve 2018/1200 Esas, 2018/2280 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II.Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

İlk derece mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan sanığın beraatine hükmedildiği, katılan vekilinin istinaf talebi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 145, 62 ve 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği ve sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla;

İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafinin temyiz isteminin sanığın suç kastının bulunmadığına; katılan vekilinin temyiz isteminin; suça konu ayakkabıların değerinin az olmadığına, TCK'nın 145.maddesinin uygulanmasının ve alt sınırdan ceza tayininin hukuka aykırı olduğuna, katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Elmalı Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.01.2025 tarihinde sayın ...'un karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanığın katılanın konutuna giderek kapı önündeki bir çift ayakkabısını alıp karşılığında kapıya tespihini astığı, bu sırada kendisini görenlere "...’ya söyleyin ayakkabılarının ben götürüyorum, ben onu çok seviyorum, bu ayakkabılara sarılarak yatacağım" dediği, katılanı rahatsız edici hareketleri ve evine gitmesi nedeniyle hakkında hırsızlık, kişi huzur ve sükûnunu bozma ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından açılan davalarda ayrı ayrı mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

Sanığın tek taraflı sevdiği, arkadaşlık teklifini kabul etmeyen katılana ait ayakkabıyı alıp götürmesi, yararlanma amacıyla yapılmamıştır. Özellik taşımayan, pahalı olmayan günlük giyilen kadın ayakkabısını sanığın giyemeyeceği ve kullanamayacağı, yıpranmış ve eski ayakkabının satılıp paraya da çevrilemeyeceği gözetildiğinde tespihini bırakıp hatıra olarak ayakkabıyı alması, hırsızlık suçunu oluşturmamaktadır. Başka sabıkası olmayan sanığın yüz kızartıcı hırsızlık suçundan da cezalandırılmasının gereksiz olduğu, sanığın işlediği fiilin, kişi huzur ve sükûnunu bozma suçunun hareket unsuru olarak kabul edilmesi gerekir.

Sanık hakkında yargılamayı gereği gibi yaparak beraat kararı veren ilk derece mahkemesinin hukuken ve yerinde isabetli kararı doğrultusunda hırsızlık suçunun ayrıca oluşmadığı kabul edilerek beraat kararı verilmesi için bölge adliye mahkemesi hükmünün bozulması yerine yazılı şekilde onayan sayın çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum.