Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/21681 K.2022/455

Mala zarar verme suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 151/1, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İSTANBUL 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/07/2014 tarihli ve 2012/48 esas, 2014/541 sayılı kararının 02/10/2014 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 22/07/2016 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûm olduğunun ihbar edilmesi üzerine hükmün açıklanması ile mahkumiyetine ilişkin aynı Mahkemenin 02/03/2021 tarihli ve 2020/119 esas,

2020/151 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 12/07/2021 gün ve 94660652-105-34-8646-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/10/2021 gün ve 2021/91521 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, asker olan müştekilerin askeri plakası ... olan sivil plakası ... olan ve sivil plakası üzerinde takılı olan araç ile trafikte ilerlerken sanık ile aralarında tartışma çıktığı, sanığın trafik yoğunluğundan faydalanarak aracından indiği ve müştekilerin aracına yönelerek ilk önce araca zarar verdiği, şoför kapısını açarak müştekilerden birini yaraladığı, müştekilerin asker olduklarını ve aracın da askeri araç olduğunu ifade ettikleri ve bunu kanıtlamak için silahını sanığa gösterdikleri, olay nedeniyle kamu malına zarar verme ve basit yaralama suçlarından dava açıldığı,

İstanbul 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/07/2014 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yaralama suçundan şikayet yokluğundan davanın düşmesine, mala zarar verme suçundan mahkumiyetine karar verildiği, sanığın denetim süresi içerisinde tekrar suç işlemesi dolayısıyla aynı Mahkemenin 2020/119 esas sayılı dosyasına kaydının yapılarak uzlaştırma işlemlerinin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesini takiben, taraflar arasında uzlaşma sağlandığının 17/07/2020 tarihli uzlaştırma raporundan anlaşılması karşısında, Yargıtay 6. Ceza Dairesi 16/02/2021 tarihli ve 2020/3366 esas, 2021/2457 sayılı kararında yer alan ''Kanaatimize göre,

kamu malına zarar verme suçu yalnızca doğrudan kastla işlenebilir, olası kastla işlenemez. Söz gelimi, gebe kadına karşı işlenen yaralama suçu bağlamında, kadının gebe olduğunu bilmeden ona karşı işlenen yaralama fiili sonucunda erken doğuma ya da çocuğun düşmesine neden olunsa bile; failin, nitelikli yaralama suçundan değil, suçun temel şeklinden sorumlu tutulması gerekir.

Aynı şekilde zarar verdiği eşyanın kamuya ait olduğunu bilmeyen faili de, mala zarar verme suçunun temel şeklinden sorumlu tutmak gerekir.'' şeklindeki benzer kararına göre, sanığın aracın kamu malı olduğunu bilerek zarar verdiğinin kanıtlanamaması karşısında, eylemin uzlaşma kapsamına kaldığının kabulü ile uzlaşma sebebiyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden,

sanığın eyleminin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu gerekçesi ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Dosya kapsamına göre, katılan sıfatını alabilecek şekilde atılı suçtan zarar gören ve davaya katılma hakkı bulunan Milli Savunma Bakanlığı'nın CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca yasa yollarına başvurma hakkının bulunduğu, Milli Savunma Bakanlığı’na kovuşturma evresinde yöntemine uygun şekilde 5271 sayılı CMK'nın 234/1-b-1. maddesi uyarınca duruşma gününü bildiren tebligatın yapılmadığı,

bu nedenle sanık hakkında açılan davadan usulüne uygun olarak haberdar edilmediği ve davaya katılabilmesi için olanak tanınmadığının anlaşılması karşısında, yasa yollarına başvurma hakkı bulunan ve yokluğunda verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın müşteki kuruma tebliği gerektiğinden İstanbul 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/07/2014 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usulüne uygun kesinleşmediği ve denetim süresinin de işlemeye başlamadığı,