Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/23203 K.2022/3315

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 05/12/2012 tarihli 2012/11598-2012/47667 esas sayılı bozma ilamı sonrasında Van 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/03/2014 tarihli 2013/60 E 2014/215 K. sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği,

kararın 02/09/2014 tarihinde kesinleşmesinin ardından denetim süresi içinde sanığın 26/08/2016 tarihinde ‘kasten yaralama’ suçunu işlediği ve bu suçtan yapılan kovuşturma sonucunda Van 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/10/2018 tarihli 2018/286 E, 2018/571 K sayılı kararıyla TCK’nın 86/2,86/3-a-e,29 ve 62. maddeleri gereğince 2240 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın açıklanması için ihbarda bulunulması sonucu önceki hükmün açıklandığı belirlenerek yapılan incelemede;

1- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmaması, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın, temyiz dışı suça sürüklenen çocuklarla birlikte gündüz vakti müştekinin konutuna hırsızlık amacıyla girmesi şeklinde gerçekleşen eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/1, 119/1-c maddelerinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının (Hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle oluşan 1 yıl 11 ay 24 günlük durma süresi de çıkartılarak) ilk karar tarihi olan 28/05/2009 tarihinden, son karar tarihine kadar geçmiş bulunması nazara alınmadan mahkumiyet kararı verilmesi,