Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/2342 K.2021/12989

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında Mahkemenin 14/02/2001 tarihli, 1999/789 Esas, 2001/366 Karar sayılı kararında, hırsızlık suçundan 1 defa, dolandırıcılık suçundan 2 defa mahkumiyetine karar verildiği ve kararın temyiz edilmeksizin 24/04/2001 tarihinde kesinleştiği, hükümlünün 18/02/2016 tarihli dilekçesi ile hakkında yeniden değerlendirme yapılması talebi üzerine mahkemece sadece hırsızlık suçu yönünden uyarlama yargılaması yapılıp, dolandırıcılık suçu yönünden herhangi bir işlem yapılmadığı anlaşılmış ise de, dolandırıcılık suçu yönünden de mahallince uyarlama yargılaması yapılması olanaklı görülmüştür.

5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Kanun’un 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 491. vd. maddelerinde yer alan suçların öğelerinin farklı olduğu nazara alınıp; 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenerek, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, denetime olanak vermeyecek şekilde eksik kovuşturma ile uyarlama talebinin reddine dair yazılı şekilde karar verilmesi,