Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/6760 K.2022/21268

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından; sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Hırsızlık suçundan kurulan hükümde uygulama maddesinin TCK’nın 142/2-h maddesi yerine aynı Kanun'un 142/1-h maddesi olarak yanlış gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Hırsızlık suçundan kurulan hükümde uygulama maddesinin TCK’nın 142/2-h maddesi yerine aynı Kanun'un 142/1-h maddesi olarak yanlış gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan Büyükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/02/2015 tarihli ve 2014/329 Esas, 2015/52 Karar sayılı kararının, sonradan sanık tarafından temyiz edildiği, mahkemece verilen temyiz talebinin süreden reddine ilişkin 29/06/2020 tarihli ek karara yönelik kanun yararına bozma istemi üzerine, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 23/02/2021 tarihli ve 2020/31003 Esas, 2021/3482 Karar sayılı kararı ile ek kararın bozulmasına karar verildiği,

anılan dava dosyasının halen esasa yönelik temyiz incelemesi için Yargıtay’da bulunduğu ve kararın henüz kesinleşmediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 58/1. maddesine göre tekerrüre esas teşkil etmediği tespit edilmekle, sanığın suç tarihi itibariyle adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas olabilecek bir mahkumiyet kaydının bulunmadığı da gözetilerek, anılan ilam nedeniyle sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının kabulünde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılmasına karar verilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15/04/2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanık hakkında düzenlenen iddianamede, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmasının talep edilmemesi karşısında; ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

2- Hırsızlık suçundan kurulan hükümde uygulama maddesinin TCK’nın 142/2-h maddesi yerine aynı Kanun'un 142/1-h maddesi olarak yanlış gösterilmesi,