Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/7372 K.2023/168

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Silifke 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2015 tarihli ve 2015/431 Esas, 2015/640 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 142 inci maddesinin ikinci fıkrasının h, 168 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebebi; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1-06/08/2015 günü saat 19:01 sıralarında Silifke ... mahallesinde bulunan ... markette alışveriş yapan katılanın, sebze reyonunda alışveriş yaptığı esnada çantasını bıraktığı ve izlenen kamera kayıtlarında toplam değeri 875.00 TL. olan el çantasını ve içindekileri alan kişinin sanığın olduğunun tespit edildiği, sanığın kovuşturma aşamasında ise katılanın zararını tam olarak giderdiği belirlenmiştir.

2. Kolluk güçlerince suç tarihinde tanzim olunan 08.08.2015 tarihli Görüntü Çözümleme Tutanağı dava dosyasında mevcut olup, tutanağa göre sanığın 06.08.2015 günü saat 19.01 sıralarında katılana ait çanta ile gezdiği ve akabinde marketi terk ettiğinin tespit edildiği anlaşılmıştır.

3. Sanığın, üzerine atılı suçlamayı kabul ettiği belirlenmiştir.

4. Dosyada mevcut olan 10.12.2015 tarihli dekonta göre, sanık tarafından katılanın kovuşturma aşamasında tüm zararının giderildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan da dava açıldığı halde, bu suçtan dolayı karar verilmediği belirlenmiş olmakla, zamanaşımı süresi içerisinde iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan karar verilmesi mümkün görülmüştür.

2- 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 53 üncü maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

3- Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Silifke 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2015 tarihli ve 2015/431 Esas, 2015/640 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,