Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/7880 K.2023/1103

MAHKEMESİ Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.. Cumhuriyet Başsavcılığının 28.02.2013 tarih, 2013/2565 Esas sayılı iddianamesi ile, sanık hakkında katılanın cep telefonunu konuşma yaptığı sırada elinden çekip almak suretiyle çalması şeklindeki eyleminden dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b, 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır. 2. 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.04.2016 tarihli ve 2013/153 Esas, 2016/532 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirliğine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği arkadaşı olan katılanın telefonunu kullanmak için aldığına, dalgınlıkla geri vermeyi unuttuğuna, hırsızlık kastı olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dosya kapsamına göre; sanığın katılanla aynı işyerinde çalıştığı, katılan cep telefonu ile görüşme yaparken elinden cep telefonunu çekip aldığı ve kaçtığı, telefonu teslim etmediği ve zararı gidermediği mahkemece kabul edilmiştir. 2. Sanık; cep telefonunu konuşmak için rızayla aldığını, iade etmeyi unuttuğunu, bir süre sonra iade etmek istediğinde ise işyerinin kapandığını gördüğünü savunmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uyarınca tekerrür uygulamasına esas alınan ...

18. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.02.2012 tarihli ve 2009/693 Esas, 2012/124 Karar sayılı kararındaki mahkûmiyetin aynı Kanun'un 155/2. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253/1-b maddesine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı Kanun'un 155. maddesinde tanımı yapılan güveni kötüye kullanma suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında;

aynı Kanun'un 7/2. maddesi uyarınca "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukukî durumunun yeniden değerlendirilip hakkında bahsedilen ilâmın esas alınarak 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilerek bozma

nedeni yapılmamış. 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin ise infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Sanığın katılanın cep telefonunu konuşma yaparken elinden çekip almak suretiyle çaldığı ve iade etmediği katılanın beyanı ve sanığın savunmasından sabit görülmekle; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR