Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/8231 K.2023/1414

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A) Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/1296 iddianame numaralı ve 26.06.2016 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 106/1-1.c, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

B) Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.12.2013 tarihli ve 2013/327 Esas, 2013/600 Karar sayılı kararı ile sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/4, 62. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 106/1-1.c, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; ancak her iki suç yönünden de 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği tespit edilmiştir.

C) Sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediği ihbar olununca önceki hükümler açıklanarak, Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.04.2016 tarihli, 2016/70 Esas, 2016/188 Karar sayılı kararıyla sanığın konut dokunulmazlığının ihlâli ve tehdit suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/4, 62, 53. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına aynı Kanun'un 106/1-1.c, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına hükmedildiği anlaşılmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık hükümleri, "usûl ve yasaya aykırı bulduğunu" belirterek temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın olay gecesi, boşandığı eski eşi ...'nın ikametine şikâyetçi ...'nın rızasına aykırı olarak girdiği ve hemen akabinde şikâyetçi ...'yı "seni öldüreceğim" diyerek tehdit ettiği anlaşılmakla, sanığın aşamalardaki savunmaları, şikâyetçinin ifadeleri, tanık ...'nın beyanları ve tüm dosya içeriğiyle eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğu tespit edilip konut dokunulmazlığının ihlâli ve tehdit suçlarından sanığın cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup sanığın, şikâyetçi ...'nın ikametine şikâyetçinin rızası hilafına gece vakti girmesinin hemen akabinde şikâyetçiyi “seni öldürürüm” diyerek tehdit etmesi şeklindeki eylemlerine uyan, 5237 sayılı TCK'nın 106/1-1.c maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, aynı Kanun’un 116/4 maddesinde düzenlenen suçun da uzlaştırma kapsamında kalması nedeniyle, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğundan, hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmiştir.

V. KARAR