Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/8234 K.2023/798

Katılan sanık ... müdafiinin, 25.04.2016 tarihli ek karara yönelik temyiz isteği yönünden; katılan sanık müdafiine 04.05.2016 tarinde, usulüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, katılan sanık müdafiinin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 12.05.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu belirlenmiştir.

Sanıklar, ..., ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçu ile sanık ... hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan beraat hükümlerinin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında ... Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 10.07.2015 tarihli ve 2015/332 Soruşturma numaralı iddianame ile; sanıklar ..., ... ve ... hakkında, ...'nın evine, gece sayılan saat 22.00 sıralarında zorla girerek, kasten yaraladıkları iddiasıyla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 119/1-c. maddeleri uyarınca konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, sanık ...'ün aynı Kanun'un 86/2. ve 35. maddeleri uyarınca kasten yaralamaya teşebbüs suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.02.2016 tarihli ve 2015/170 Esas, 2016/52 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ... ve ...'ın, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-d maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatlerine, sanık ...'ün atılı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan aynı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

3. Sanık ... müdafii, yüze karşı tefhim edilen hükmü 19.02.2016 tarihinde sanıklar hakkında kurulan beraat hükümleri ile sanık ... hakkında, ...'e yönelik kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 2.000,00 TL adli para cezasına mahkûmiyete ilişkin hükümleri temyiz etmiş, mahkeme 25.04.2016 tarihli ek kararı ile, doğrudan adli para cezasına ilişkin karara yönelik temyiz isteğinin, kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle reddine, beraat hükümleri yönünden ise kabulüne karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz isteği; sanık lehine hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıklar ile sanık ... arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, olay gecesi, ... isimli şahsın, tarafları barıştırmak için ...'nın evine gidip onu aşağı çağırdığı, sanık savunmaları ve tanıklar ... ve ...' in beyanlarına göre, ... 'in kapıyı açarak sanık ...'ü saçından tutup içeri çektiği, diğer sanıklar ... ve ...'ın ise, ...'yı kurtarmak için içeri girdikleri, 5237 sayılı Kanun'un 25/1. maddesinde tanımlanan meşru müdafaa koşullarının oluştuğu, dosyada mevcut adli muayene raporu ve sanık ...'ün beyanına göre sanık ...'ün silahtan sayılan sopa ile ...'yı yaraladığı, olay yerine çağrılan kolluk görevlilerinin tarafları ayırdığı, sanık ...'ün elindeki sopayı aldığı, buna rağmen sanık ...'nın, ...'nın üzerine yürüdüğü, kolluk görevlisince engellendiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. 25.04.2016 Tarihli Ek Karar Yönünden

Sanık müdafiinin yokluğunda verilip 04.05.2016 tarihinde usûlüne uygun şekilde tefhim edilen karara karşı, sanık müdafii tarafından karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 12.05.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereği reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçu İle, Sanık ... Hakkında, Kasten Yaralamaya Teşebbüs Suçundan Verilen Beraat Hükümleri Yönünden;

Sanık savunmaları ile tanıklar ... ve ...'in anlatımları ile, katılan sanık ...'nın, sanık ...'ü saçından tutup içeri çekmesi üzerine, diğer sanıkların onu kurtarmak kastıyla içeri girdiği; sanık ...'ün emanete kayıtlı sopa ile katılan sanık ...'yı basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, olay yerine çağrılan kolluk ekibinin tarafları ayırmasından sonra sanık ...'ün katılan sanık ...'i, yaralama kastıyla üstüne yürüdüğü ancak kolluk görevlisinin sanığı engellediği, aynı zaman dilimi içerisinde gerçekleşen ve tamamlanmış silahla kasten yaralama eyleminden sanığın cezalandırıldığı,

teşebbüs aşamasında kalan ikinci eylemin ayrı bir suç oluşturmayacağı anlaşılmakla, sanık ... hakkında kasten yaralamaya teşebbüs suçundan beraat hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. 25.04.2016 Tarihli Ek Karar Yönünden

Gerekçe bölümünün A bendinde açıklanan nedenle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2016 tarihli ve 2015/170 Esas, 2016/52 Karar sayılı ek kararına yönelik katılan sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereği, REDDİNE,

B. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçu İle, Sanık ... Hakkında, Kasten Yaralamaya Teşebbüs Suçundan Verilen Beraat Hükümleri Yönünden;