Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9074 K.2023/1851

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nu 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kiraz C.Başsavcılığının, 27.01.2016 gün ve 2016/25 esas nolu iddianamesi ile, sanık hakkında hırsızlık ve hakkı olmayan yere tecavüz suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1, 168/1, 154/1, 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2. Kiraz Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.05.2016 tarihli ve 2016/122 Esas, 2016/382 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; hırsızlık ve hakkı olmayan yere tecavüz suçlarından 5271 sayılı Kanun’un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebebi; mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir. 2.Katılan vekilinin temyiz sebebi; sanığın beyanı ile de suçların sabit olduğu anlaşıldığından mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Katılanın, sanığın kendisine ait olan ceviz ağaçlarındaki cevizleri izinsiz çırpıp aldığını ve ayrıca kendisine ait olan babadan kalma tarlasını da 2015 yılı yaz aylarında izinsiz ektiğini beyanla sanıktan şikâyetçi olması nedeniyle sanık hakkında dava açılmış, mahkemece sanığın katılanın ağaçlarında kalan cevizleri silkip toplamak şeklindeki eyleminde dinlenen tanıklar H.

Ş. ve M.U.'nun beyanları dikkate alındığında sanığın eylemini hırsızlık kastıyla işlediğine dair yeterli delil elde edilemediğinden; hakkı olmayan yere tecavüz suçundan ise tanık M.Y.'nin sanığa tarlayı ekmesini söylemediği yönündeki beyanına rağmen tanıklar H. Ş. ve M.U.'nun beyanları dikkate alındığında katılanın kardeşi olan tanık M.Y.'nin aile içi huzursuzluk yaşanmaması için bu şekilde beyanda da bulunabileceği düşünüldüğünden sanığın beraatine karar verilmiştir

2. Sanığın aşamalardaki inkâra yönelik beyanları, bu beyanlarıyla tutarlı olan katılan ile birlikte ceviz toplamaya gelen tanık H.Ş.'nin ve sanığın gelini olan M.U.'nun beyanları ve olay yeri inceleme raporunun dosya içerisinde mevcut olduğu, katılanın kardeşi olan tanık M.Y.'nin kolluk huzurunda verdiği ifadesinde sanığa kardeşlerinin rızasını aldıktan sonra tarlayı ekebileceğini söylediği yönündeki beyanına karşılık mahkeme huzurunda sanığın nereye ekim yaptığını dahi görmediğine, sanığa tarlayı ekmemesini söylediğine yönelik çelişkili beyanda bulunduğu anlaşılmıştır. 3. Sanığa ait adlî sicil kaydı ve nüfus kayıt örneği dosya içerisine eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın aşamalarda değişmeyen savunması, savunmaları ile tutarlı olan tanıklar H. Ş. ve M.U.'nun beyanları, tanık M.Y.'nin çelişkili beyanları ve katılan beyanları karşısında, Mahkemece verilen beraat kararlarında hukuka aykırılık bulunmamıştır. 2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR