Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9077 K.2023/1607

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan neticeten hükmolunan 2.000 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi gereğince kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2016 tarihli ve 2016/1401 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/1, 151/1, 142/2-h, 53/1, 54/1, 58 ve 63. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Gaziosmanpaşa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 tarihli ve 2016/68 Esas, 2016/277 karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/1, 62 ve 50/1-a maddeleri gereğince 3.000 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, mala zarar verme suçundan ise, 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 62 ve 52/1-2 maddeleri uyarınca 2.000 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168, 145. maddeleri ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1- Şikâyetçiye ait eve zarar vermek suretiyle giren ve pasaport, kimlik, cep telefonu ve şarj cihazını alan sanık ...'ın suç konularını hakimiyet alanına geçirdikten sonra yolda giderken görevlilerce yapılan kontrolde yakalandığı anlaşıldığından, sanığın bahse konu suçları işlediği mahkemece kabul edilmiştir. 2- Sanık savunmasında, suçlamayı kabul etmiştir. 3-Olay yakalama, muhafaza altına alma ve teslim tutanağı dosyaya eklenmiştir. 4- Sanığın adlî sicil kaydı ve nüfus kayıt örneği dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Sanık hakkında hükmolunan cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereği, reddine karar verilmesi gerekmiştir. B. Sanık Hakkında Hırsızlık ve Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, olay yakalama tutanağına göre, emniyet ekiplerince kontrol edilmek üzere durdurulmak istenen iki şahsın kaçtığı,

kaçtıkları esnada ceplerinden çıkardıkları malzemeleri boş araziye attıkları, bahse konu malzemenin ekiplerce muhafaza altına alındığı anlaşılmıştır. Yapılan çalışma ile şikâyetçinin telefon numarası bulunmuş, kendisi ile iletişime geçilmiş ve bulunan malzemeler şikâyetçiye teslim edilmiştir.

Bu kapsamda; sanığın, şikâyetçinin bulunması ve çalınan malzemenin tesliminde bir katkısının olmadığı gözetildiğinde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin, çalınan malzemeler dikkate alındığında, malın değerinin az olduğundan bahsedilemeyeceğinden aynı Kanun'un 145. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmamış, konut dokunulmazlığının ihlâli suçunda ise, mahkemenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına yer olmadığına dayanak olan gerekçesinin yerinde, yeterli ve kanunî olduğu anlaşılmakla, bu yönden de hukuka aykırılık görülmemiş,

yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle; sanık hakkında hükmolunan cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,