Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9248 K.2023/2667

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.02.2016 tarihli ve 2016/5044 Esas sayılı iddianamesiyle, sanığın, İSPARK açık otoparkında, şikâyetçiye ait kapıları kilitli aracın kilit göbeğini sökerken, otopark görevlileri tarafından yakalandığı, bu şekilde sanığın üzerine atılı hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını işlediğinden bahisle eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 35, 151/1, 58 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.06.2016 tarihli ve 2016/35 Esas, 2016/366 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 35/2, 62, 151/1, 168/2 ve 62. maddeleri uyarınca sırasıyla 2 yıl 1 ay hapis ve 1 ay 20 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, her iki hüküm yönünden aynı Kanun’un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi gereği cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve sanık müdafiinin temyiz isteği; atılı suçları işlemediğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ve re'sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın çelişkili beyanları, şikâyetçinin beyanı, İSPARK görevlileri tanıklar S.A. ve D.I.'nın beyanları, Olay Yeri İnceleme Raporu ve tüm dosya kapsamının incelenmesi sonucu, sanığın İSPARK'ın otoparkında bulunan şikâyetçiye ait aracın sol ön kapı kilidinin kırarak açıkta bulunan 3-5 TL bozuk parayı çaldığı ve otopark görevlileri olan tanıklar tarafından görülerek yakalandığı, elindeki tornavidayı yere attığı, polis tarafından yapılan üst aramasında alyan ve çakının bulunduğu anlaşılmış, sanığın bu şekilde atılı suçları işlediğinin sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2.Sanık atılı suçu inkâr etmiştir. Şikayetçinin soruşturma ve kovuşturma aşamalarında ifadesinin alındığı tespit edilmiştir.

3.Tanık S.A. ve D.I.'nın iddiayı doğrulayan beyanları ve kolluk güçleri tarafından tanzim olunan 30.01.2016 tarihli Olay Yeri İnceleme Raporu, aynı tarihli tutanak ve 02.03.2016 tarihli Kriminal Raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Otopark görevlilerinin aşamalarda değişmeyen beyanları, dosyada mevcut ve araç üzerindeki kan lekelerinde bulunan DNA profili ile, sanığın DNA profilinin uyumlu olduğuna ilişkin ...

Kriminal Polis Laboratuvarı tarafından tanzim olunan Uzmanlık Raporu karşısında, sanığın suçu işlemediğine yönelik savunmasına itibar edilmemesinde bir isabetsizlik görülmemiş, Mahkemenin kabulünde ve sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazları da reddedilmiştir. Ancak; tekerrüre esas en ağır ilam niteliğinde olan 05.02.2014 kesinleşme tarihli ...

29. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/546 Esas ve 2012/259 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 35 ve 62.maddeleri uyarınca verilmiş 1 yıl 2 ay hapis cezası bulunmasına rağmen, mahkemece 12.05.2015 kesinleşme tarihli ...

15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/561 Esas, 2012/775 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 168/2.maddeleri uyarınca verilmiş 1 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınması hukuka aykırı ise de, bu husus Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.06.2016 tarihli ve 2016/35 Esas, 2016/366 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden; hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkralarından sanık hakkında 12.05.2015 kesinleşme tarihli ...

15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/561 Esas, 2012/775 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 168/2. maddeleri uyarınca verilmiş 1 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine '' 05.02.2014 kesinleşme tarihli ...

29. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/546 Esas, 2012/259 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 35 ve 62. maddeleri uyarınca verilmiş 1 yıl 2 ay hapis cezasına ilişkin ilamın'' mükerrirliğe esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin, ...