Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9360 K.2023/3551

I- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2016 tarihli ve 2014/1628 Esas, 2016/941 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hükmolunan netice cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca hükmün kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,

II- Sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının, 24.09.2014 tarihli ve 2014/2461 Esas No.lu iddianamesi ile sanık hakkında gece vakti iş yeri kapı camını kırıp iş yerinde bulunan çeşitli markalarda sigara ve rakıyı çalması şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143 , 116/2-4, 53 maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davasının açıldığı,

2.Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2016 tarihli ve 2014/1628 Esas, 2016/941 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun142/1-b, 143/1, 116/2-4, 53 maddeleri uyarınca sırayla 2 yıl 4 ay hapis ve 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve her iki hüküm yönünden hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi kırılan cam üzerindeki parmak izinin tek başına mahkumiyetine karar verilmesine yeterli olmadığına, hükmedilen cezaların seçenek yaptırımlara çevrilmemesi, ertelenmemesi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın gece vakti sayılan bir zaman diliminde katılana ait işyerinin kepenk demirini kesip kapı camını kırarak işyerine girdiği, iş yerinden sigara ve alkollü içki çaldığı, olay yeri inceleme ekiplerince yapılan inceleme neticesinde kırık cam parçaları üzerinden elde edilen parmak izlerinin sanığa ait olduğunun tespit edildiğinin anlaşılması karşısında sanığın cezadan kurtulmayı amaçlayan ve hayatın olağan akışı ve dosya kapsamındaki delillerle uyumlu olmayan savunmalarına da itibar edilmeyerek sanığın cezalandırılmasına karar verildiği,

2. Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçu kabul etmediği,

3.Kolluk görevlilerince düzenlenen Olay Yeri İnceleme Raporu, Olay Yeri Krokisi, Ekspertiz Raporunun dosya içinde mevcut olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Kolluk görevlilerince düzenlenen Olay Yeri İnceleme Raporu, Olay Yeri Krokisi ve sonrasında düzenlenen Ekspertiz Raporu içeriğine göre katılanın iş yerine iş yeri kepenginin demir bölmesinin kesilerek ve PVC kapı camı kırılarak içeriğe girildiği, yapılan inceleme neticesinde iş yerine girilmek maksadıyla kırılan kırık cam üzerinde sanığa ait beş adet parmak izinin bulunduğu nazara alındığında mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde bir usulsüzlük bulunmamıştır.

2.Seçenek yaptırımlar yönünden. 5237 sayılı Kanun'un "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50. maddesi gereği cezanın seçenek yaptırıma çevrilmesinin ön koşulu, hükmolunan netice cezanın kısa süreli hapis cezası olmasıdır. 5237 sayılı Kanun'un 49/2. maddesine göre. "Hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır." Erteleme yönünden.

5237 sayılı Kanun’un, “Hapis cezasının ertelenmesi” başlıklı 51. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde. “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir.” Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu yönünden ise. 5271 sayılı Kanun’un 231. maddesinin beşinci fıkrasının ilgili bölümünde.

“Sanığa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda hükmolunan ceza, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adlî para cezası ise ...” şeklinde düzenlemelere yer verilmiştir.

Somut olayda sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan netice ceza miktarının 2 yıl 4 ay hapis cezası olması karşısında bu cezanın, 5237 sayılı Kanun'un 50. maddesinin birinci fıkrası gereği seçenek yaptırımlara çevrilmesine, 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesinin birinci fıkrası gereği ertelenmesine, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin kanunen mümkün olmadığı belirlendiğinden,

iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümde ise mahkemesince "Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının sanığın sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler, sabıkalı geçmişi, kişilik özellikleri dikkate alınarak 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesi ve bunun dışında düzenlenen kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlara çevrilmesine takdiren yer olmadığına, sanığın sabıkalı geçmişi, suç işleme hususundaki eğilimi,

suç işlendikten sonra yargılama sürecinde pişmanlık göstermemesi dikkate alındığında cezasının ertelenmesi halinde yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkememizde kanaat oluşmadığından 5237 sayılı Kanun'un 51. maddesinin sanık hakkında uygulanmasına yer olmadığına ve sanık hakkında daha önce başka suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olması ve kişilik özellikleri ile yargılama sürecindeki tutum ve davranışları dikkate alındığında,

yeniden suç işlemeyeceği hususunda Mahkememizde olumlu kanaat oluşmadığından 5271 sayılı Kanun'un 231/5-6. maddeleri uyarınca verilen hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ayrı ayrı yer olmadığına" şeklindeki hukuka uygun ve yeterli gerekçe gösterilmesi nedeniyle mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR