Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9508 K.2023/3286

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 14.12.2015 tarihli ve 2015/2896 Esas No'lu iddianamesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında şikâyetçinin iş yerinden para çalmak şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143 ve 31/3. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır. 2.Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin, 29.06.2016 tarihli ve 2015/1023 Esas, 2016/599 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebi; suça sürüklenen çocuğun asli fail olmadığı, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suça sürüklenen çocuğun kimliği tespit edilemeyen bir şahıs ile 10.12.2015 tarihinde gece sayılan zaman diliminde şikâyetçiye ait iş yerindeki çekmece içinden bozuk para ile bağış kutularını çaldığı, eylemin güvenlik kamerası ile de kaydedildiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuğun müsnet suçu işlediği mahkemece kabul edilmiştir. 2.Suça sürüklenen çocuğun suçlamayı kabul ettiği anlaşılmıştır. 3.Görüntü izleme ve tespit tutanağı dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuğun iş yeri kapısının önünde gözcülük yapmak suretiyle hırsızlık suçuna kimliği tespit edilemeyen şahıs ile birlikte 5237 sayılı Kanun'un 37. maddesi kapsamında müşterek fail sıfatıyla katıldığı anlaşıldığından uygulamada isabetsizlik görülmemiş, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı,

eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

1.Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden tensip kararındaki yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Şikâyetçinin kolluk ifadesine göre toplam zararının 30,00-40,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR