Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/9626 K.2023/3747

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20.05.2016 tarihli ve 2016/22664 Esas No.lu iddianamesi ile sanık hakkında, katılanın evine kapı kilidi kırılarak girilip ev eşyalarının çalındığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1, 151, 53/1. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ankara 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2016 tarihli ve 2016/434 Esas, 2016/522 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 62, 116/1, 62, 151/1, 62, 53. maddeleri uyarınca sırasıyla 4 yıl 2 ay hapis, 5 ay hapis, 3 ay 10 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, her üç hüküm yönünden aynı Kanun'un 53/1. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; masum olduğuna cezayı hak etmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın olay günü katılanın evine, kapı kilidini zorlayarak zarar vermek suretiyle girdiği, yaklaşık 1.000,00 TL değerinde bakır kazan, mutfak gereçleri, usb, Mp3’ü hırsızladığı, sanığın kısmen ikrarı ve dosyadaki evraklardan anlaşılmakla Yerel Mahkemece sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Konut Dokunulmazlığının İhlali ve Mala Zarar Verme Suçları Yönünden

Katılanın evinde, salonda bulunan saat üzerinde, tespit edilen izin sanığın parmak izi ile eşleştiği, bunun üzerine sanık da savunmasında suçu kabul ettiği anlaşılmakla sanığın cezalandırılmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Mahkemenin kabulünde ve sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazları da reddedilmiştir.

B. Hırsızlık Suçu Yönünden

6545 sayılı Yasa'nın 62. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinin 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdiği ve suç tarihinin 08.05.2013 olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın katılanın evine girerek eşyaları çalması şeklindeki eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesine uyduğu ve 6545 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önce aynı Kanunun 142/1-b maddesi ile hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, ek savunma hakkı da verilmeden 142/2-h maddesi ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Konut Dokunulmazlığının İhlali ve Mala Zarar Verme Suçları Yönünden Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle, Ankara 38. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2016 tarihli ve 2016/434 Esas, 2016/522 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

B. Hırsızlık Suçu Yönünden