Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/10000 K.2025/8254

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ... müdafiinin temyiz isteminin sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmamasına rağmen sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasına ilişkin olduğu, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin sanığın olay yerinde sadece arabada beklediği diğer sanıkların hırsızlık yaptıklarını bilmediği nazara alınmaksızın sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması ve takdiri indirim maddesi gereğince indirim yapılmamasına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1- Sanık ...'in aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçu kabul etmediği ve diğer sanık ... ile aralarında husumet bulunduğunu beyan ettiği, sanık ... ve sanığın kardeşi olan dosyası tefrik edilen suça sürüklenen çocuk ... 'un ve yine sanık ...'un kardeşi olan ...'un çelişkili ve soyut suç atma niteliğindeki beyanları dışında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmadığı gözetilmeden, atılı suçtan beraati yerine, yazılı biçimde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanık ...'a yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesinde yer alan yasal zorunluluk nedeniyle müdafiinin hazır bulunduğu oturumda karar verilmesi gerektiği nazara alınmaksızın, Cumhuriyet savcısının mütalaasına ilişkin savunma alınması gerektiğinin de gözetilmeden duruşma ertelenmeden veya başka bir müdafii de görevlendirilmeden yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,