Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/10317 K.2025/7844

Sanık hakkında verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın beraat etmesi gerektiği, baskı altında ikrarın ve kamera kayıtlarının delil olmadığı, zincirleme suçun işlenmediği, eylemin basit hırsızlık suçunu oluşturduğu, lehe hükümler uygulanarak cezanın alt sınırdan verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılanın iş yerinde taklit anahtarla dolabı açıp suça konu paraları çalma eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d kapsamında kalan suç ile birlikte aynı zamanda 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h kapsamında kalan hırsızlık suçunu da teşkil ettiği, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h,d maddelerine göre cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi, sonuca etkili olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.