Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/10645 K.2024/15523

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 01.07.2020 tarihli ve 2020/642 Esas, 2020/6902 Karar sayılı bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 18.06.2019 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e, 143, 62. maddeleri uyarınca hükmolunan 5 yıl hapis cezasının 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında aynı Kanun'un 142/2-h, 143, 62. maddeleri uyarınca verilen 7 yıl 6 ay hapis cezasının, 5 yıl hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve kazanılmış hakkın uygulanması sırasında uygulama maddesinin gösterilmemesi,