Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/10826 K.2025/8029

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında, hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "sanığın suçu işlediğine dair somut kanıtlar bulunmadığına, sanığın daha önce aynı türden suçları işlemesinin tek başına kanıt oluşturmayacağına, sanığın kovuşturma aşamasında ikrarının bulunmadığına, kira sözleşmesinin varlığı hâlinde, hırsızlık suçundan söz edilemeyeceğine";

sanığın temyiz isteminin "şikâyetçinin kolluktaki beyanı esas alınarak hakkında mahkûmiyet hükmü verildiğine, suça konu yerde bulunan kameraların incelenmediğine, kanaate dayanılarak verilen kararın kaldırılarak beraatine hükmedilmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ve müdafinin diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

Dosya kapsamında şikâyetçi ile sanık arasında akdedilmiş 1 yıl süreli kira sözleşmesinin bulunduğu, sözleşmenin yapılmasından sonra sanığın apartta bulunan buzdolabı ve televizyonu alarak ikinci el ürünler satan bir işyerine sattığı, apart dairesini o haliyle terk ettiği, şikâyetçinin sanığın 28.10.2019 tarihinde kirayı ödememesi üzerine apart dairesine yeni bir kiracı bulduğu olayda, suç tarihinde şikâyetçi ile sanık arasında akdedilmiş geçerli bir kira sözleşmesi bulunduğundan,

sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/1. maddesinde düzenlenen ve 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle uzlaşma kapsamına dahil edilmiş olan ve basit yargılama usûlü uygulanması gereken güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu hâlde, eylemin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-h maddesi uyarınca hırsızlık suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması,