Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11104 K.2025/3606

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, "verilen cezanın çok yüksek ve haksız olduğuna, kararın bozulması gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Mahkemece sanık hakkında TCK'nın 142/2-h maddesinden temel ceza tayin edilirken, suçun işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, sanığın amacı, sanığın aynı suçu işlemekte ısrarı ve hırsızlığı alışkanlık haline getirmesi nedeniyle kastının yoğunluğu gerekçelerine dayanılarak, TCK’nın 3 ve 61. maddesinde sayılan cezanın bireyselleştirilmesindeki ölçütler ve suça konu değer esas alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza tayin edilmesi gerekirken, hak ve nesafet kurallarına aykırı olarak, alt sınırdan orantısız şekilde uzaklaşılarak temel cezanın 7 yıl olarak belirlenmesi suretiyle fazla cezaya tayini,