Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/1151 K.2023/10113

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 12.07.2019 tarihli ve 2019/2514 Esas, 2019/1513 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 04.04.2019 tarihli ve 2018/2482 Esas, 2019/855 Karar sayılı kararı ile, sanığın Suruç 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.01.2018 tarihli ve 2016/300 Esas, 2018/20 Karar sayılı kararına yönelik istinaf başvurusunun temyiz yolu açık olmak üzere esastan reddine karar verildiği, bu kararın sanığa 09.04.2019 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın 15.04.2019 tarihli dilekçesi ile temyiz talebinde bulunduğu ancak temyiz dilekçesinin Ceza İnfaz Kurumu tarafından Bölge Adliye Mahkemesine değil doğrudan ilk derece mahkemesine gönderildiği,

Bölge Adliye Mahkemesince ise kararın kesinleştirilerek mahkemesine iade edildiği, ilk derece mahkemesince infaza başlanmasından sonra sanığın temyiz dilekçesinin fark edilerek infazın durdurulmasına ve dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği ve dosyanın istinaf formu düzenlenmek sureti ile Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi üzerine dosyanın Bölge Adliye Mahkemesince yeni esasına kaydedilmek zorunda kalındığı ve 12.07.2019 tarihinde 2019/2514 Esas,

2019/1513 Karar sayılı karar ile safahat açıklanarak yeniden karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilerek dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemesince 04.04.2019 tarihli ve 2018/2482 Esas, 2019/855 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın temyiz formu düzenlenerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerekirken, 12.07.2019 tarihinde 2019/2514 Esas, 2019/1513 Karar sayılı yeniden karar verilmesine yer olmadığına ilişkin kararın gönderildiği anlaşılmakla.