Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11653 K.2025/3036

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, hesap cüzdanını düşürdüğünü ve bankayla o dönem görüştüğünde bir sorun olmayacağı bilgisini aldığını, hesaptan para çekmeye gitmediğini, kağıt toplayıcılığı yaptığını ve internet kullanmayı bilmediğine suçsuz olduğuna, benzer iddialar ile ilgili suçtan beraat ettiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında hüküm kurulurken temel cezanın alt sınırdan belirlenmesine karar verildiği ve suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Kanun'un 142/2-e maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun gerektirdiği hapis cezasının alt sınırı 3 yıl olduğu halde, temel cezanın 5 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,