Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/11930 K.2025/6488

Sanık hakkında Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.09.2020 tarihli ve 2019/592 Esas, 2020/294 Karar sayılı ilamı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesinin 20.01.2021 tarihli ve 2020/1888 Esas, 2021/25 Karar sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verildiği, sanık müdafiinin bu hükme yönelik temyiz isteminde bulunmadığı,

12.10.2021 tarihli temyiz dilekçesinin başlığında Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 15.09.2021 tarihli ve 2021/1361 Esas, 2021/1622 Karar sayılı kararının temyiz edildiğinin belirtilmiş olması nedeniyle sanık müdafiinin temyiz isteminin sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen 15.09.2021 tarihli karara yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır” ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin müvekkilinin üzerine atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi ve masumiyet karinesi gereği müvekkilimin beraatine karar verilmesi gerektiğine, müvekkilinin hastalığı sebebi ile kullandığı ilaçların fiil ve dolayısı ile ceza ehliyetini etkileme kabiliyeti bulunup bulunmadığı yönünden inceleme yapılmadan karar verildiğine,

müvekkilinin varolan hastalığı nedeniyle hayatını idame ettirebilmek için kullanmış olduğu ilaçların ciddi zihinsel yan etkileri bulunması sebebiyle müvekkilinin müsnet suç bakımından cezai ehliyeti bulunmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;