KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2022/12095 E., 2024/12299 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Eylül 2024
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Sayısı
- 2020/915 E., 2021/1415 K.
- Suç
- Hırsızlık
- Hükümler
- İstinaf başvurularının esastan reddine
- Tebliğname görüşü
- Onama
Karar Metni
335 kelime·2 dk okuma
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.
5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin; suça sürüklenen çocuğun suç kastının olmadığına, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına; suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin ise, suça sürüklenen çocuğun olay yerine yardım amaçlı gittiğine, suç kastının olmadığına ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Suça sürüklenen çocukların katılanlara ait işyerine bilgileri ve rızaları dışında daha önce elde edilen bir anahtar ile girerek içeride bulunan tekstil malzemelerini aldıklarının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocukların eyleminin 5237 TCK’nın 142/2-h-d maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2022/12095, K. 2024/12299, 19 Eylül 2024 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama