Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12350 K.2025/10413

İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.12.2018 tarihli ve 2018/682 Esas, 2018/1081 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 35, 145 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükmedildiği, sanık ve O yer Cumhuriyet savcısının aleyhe istinaf talebi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırıldığı, sanığın aynı işyerinden hırsızlığa teşebbüs ettiği 20.11.2017 tarihli eyleminden dolayı.

İzmir 30. Asliye Ceza Mahkemesin 07.05.2019 tarihli ve 2018/382 Esas, 2019/465 Karar sayılı kararının, sanık müdafiinin istinaf talebi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 16.03.2020 tarihli ve 2019/2078 Esas, 2020/804 Karar sayılı düzeltilerek istinaf başvurunun esastan reddi kararı ile kesinleştiği, anılan karar ile sanığın TCK'nın 142/2-h, 143, 35/2 ve 62.maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, inceleme konusu karar ile sanık hakkında TCK'nın 142/2-h, 143, 35/2, 43/1 ve 62.maddeleri uyarınca 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

ancak TCK'nın 43.maddesine konu 20.11.2017 tarihli hırsızlık eylemi ile ilgili olarak İzmir 30. Asliye Ceza Mahkemesince verilen istinaf incelemesinden geçerek kesinleşen 2 yıl 1 ay hapis cezasının, tayin olunan 2 yıl 7 ay 7 günlük hapis cezasından mahsubu ile sanığın sonuç olarak 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün temyizi kabil olduğu anlaşılmakla;

İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, TCK'nın 145.maddesinin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;