Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12864 K.2024/1734

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın yokluğunda verilen hükmün kovuşturma aşamasında bildirdiği son adresinden farklı bir adrese Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle geçersiz olduğu anlaşılmakla, sanığın öğrenme üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesine hitaben yazdığı 02.03.2021 tarihli dilekçesinin temyiz mahiyetinde olduğu ve temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142. maddesinde 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması ve savunmasının müdafi huzurunda alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek 5271 sayılı Kanun’un 188/1 ve 289/1-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.