Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/12932 K.2025/7140

İlk derece mahkemesince sanığın, TCK'nın 142/1-a, 62, 53, 58 maddelerinden 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı, bu hükmün o yer Cumhuriyet savcısı (aleyhe) ile sanık tarafından istinaf edilmesi akabinde bölge adliye mahkemesince duruşmalı yapılan yargılama sonunda ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak aynı Kanun'un 142/2-d, 62, 53 maddelerinden sanığın 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen kararın.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, " kendisinin engelli olduğu, dalgın ve dikkat eksikliğinin olduğu ve bu şekilde rahatsızlığı olan birinin hırsızlık suçunu işleyemeyeceğine, savunma hakkının kısıtlandığına, pişman olduğuna, lehine olan hükümlerin uygulanması gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;