Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13204 K.2022/20791

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında İstanbul Anadolu 30. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 04/02/2016 gün ve 2013/489 E.- 2016/66 K. sayılı kararı ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen mahkumiyet kararlarının Dairemizin 16/05/2022 tarih ve 2020/28554 E. - 2022/9335 K. sayılı ilamı onanması suretiyle kesinleştiği; 09/09/2022 tarihli ek kararla ise, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı Adli Emanet Memurluğu'nun 2013/13071 sırasında kayıtlı eşyaların müsaderesine karar verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nın 54. ve 55. maddelerinde düzenlenen müsadere bir güvenlik tedbiri olup, müsadere kararları yönünden kural olarak asıl hükmün tabi olduğu kanun yoluna başvurabileceği ancak bağımsız olarak verilen müsadere kararlarında ise karar tarihine göre ikili bir ayırım yapmanın gerektiği;

1-) Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden yani 20/07/2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları yönünden 04.06.1936 gün ve 12-14 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca karar tarihindeki miktara ve 5219 sayılı Kanun ile değişik 1086 sayılı HMUK'nın 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırına göre kararın kesin olup olmadığı belirlenecektir. Buna göre, 20/07/2016 tarihinden önce bağımsız olarak verilen ve kesin olmayan kararlar temyiz kanun yoluna tabi olacaktır.

2-) 20/07/2016 tarihi ve sonrasında bağımsız olarak verilen müsadere (veya iade) kararları, 5271 sayılı CMK’nın 256 ve 258. maddeleri uyarınca, istinaf kanun yoluna tabi olacaktır.

Açıklanan nedenlerle;