Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13313 K.2023/213

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1 maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1 maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1 maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1 maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında, Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 27.05.2013 tarihli ve 2013/3235 Soruşturma numaralı iddianame ile; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 163/3,53/1 maddeleri uyarınca karşılıksız yararlanma suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Dörtyol 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.10.2015 tarihli ve 2015/92 Esas, 2015/96 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 163/3,62,53/1 maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın da 10.12.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3. Dörtyol 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.09.2022 tarihli ve 2020/111 Esas, 2020/225 Karar sayılı kararı ile sanığın, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231/11 maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 163/3,62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4.Dörtyol 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.09.2022 tarihli ve 2020/111 Esas, 2020/111 Karar sayılı kararının sanık tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 2021/214 Esas, 2021/1912 Karar sayılı kararı ile açılan kamu davasının düşmesine karar verilmiştir

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, evinin sayacının bozuk olduğunu TEDAŞ görevlilerine kendisinin bildirdiğini, bozuk sayacın kuruma götürülmesinin istendiği ve bu süreçte yeni bir sayaç takması gerektiği belirtilmesi üzerine sayaç taktırdığını, karşılıksız yararlanma suçunu işleme kastı ile hareket etmediğini ve hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken düşme kararı verildiğini beyan ederek verilen kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY, OLGULAR VE GEREKÇE

1.Sanık hakkında 10.04.2013 tarihli sayaç ayar raporu düzenlendiği, anılan raporda bakanlık mühürleri ile oynandığı ve sayacın dışarıdan müdahaleye açık olduğunun tespit edildiği, 10.05.2013 tarihinde sayaç ayar raporuna istinaden kaçak elektrik kullanıldığına ilişkin tespit tutanağı düzenlendiği, söz konusu kaçak kullanıma ilişkin kurum tarafından hesaplanan tutarın yapılandırıldığı ve sanığın 948,00 TL olan ilk taksiti ödediği ancak borcun kalan kısmını ödememesi nedeniyle şikayet üzerine hakkında kamu davası açıldığı,

yapılan yargılama sırasında 29.06.2015 tarihli bilirkişi raporuna göre vergili ve cezasız hesaplama yapılması sonucu sanığın kaçak döneminde tükettiği enerji miktarının 478,69 TL olduğu tespit edilmiştir. İlk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararının istinaf edilmesi üzerine ...

Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi bilirkişi tarafından hesaplanan 478,69 TL miktarın sanık tarafından ödenmiş olması nedeniyle TCK'nın 168/5 ve CMK'nın 223/8 maddeleri gereğince düşme kararı verilmesi gerektiğini belirterek mahkumiyet kararını kaldırmış ve sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verdiği tespit edilmiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR