Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13348 K.2024/6084

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 22.09.2021 tarihli ve 2020/13694 Esas, 2021/14795 Karar sayılı bozma kararından önce verilen ve sadece sanık müdafii tarafından temyiz olunan 27.11.2015 tarihli ve 2014/214 Esas, 2015/843 Karar sayılı kararda, sanığın 24.04.2014 tarihli eylemi nedeniyle TCK'nın 142/1-b, 35. maddeleri gereğince 1 yıl, 24.04.2014 tarihi öncesi hırsızlık eylemi nedeniyle aynı Kanun'un 142/1-b, 168/2. maddeleri gereğince 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 43/1. maddeleri uyarınca verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının, kazanılmış hak gözetilerek 2 yıl hapis cezası üzerinden infazı yerine sanığın 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,