Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13556 K.2024/2183

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın sanığın duruşmada bildirdiği son adresi ile aynı olan MERNİS adresine doğrudan mernis ihtarlı olarak tebliğe çıkarılması sonucu muhtara tebliğ edilmesi nedeniyle anılan tebliğ işleminin usûlüne uygun olmadığı anlaşılmakla, sanığın öğrenme üzerine 31.01.2022 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamına göre, şikâyetçinin iş yerinin cam demirlerine monteli su deposunun çalındığı olayda, hısızlık suçundan sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-e maddesi kapsamında kabul edilmesi gerekirken, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek 5237 sayılı Kanun’un 141/1. maddesi gereğince uygulama yapılarak sanığa eksik ceza tayin edilmesi,