Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13698 K.2024/9205

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 04.03.2021 tarihli ve 2020/6934 Esas, 2021/4493 Karar sayılı kararı ile, bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık ve müdafii tarafından temyiz edilen 24.12.2015 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a, 168/1,62, 50/1-a maddeleri uyarınca hükmolunan 6.000,00 TL adlî para cezasının, 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 62. maddeleri uyarınca verilen 4 yıl 2 ay hapis cezasının, 6.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazı yerine sanığın 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,