Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2022/13861 K.2025/9133

Sanığın, hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümleri temyiz ettiği, sanık müdafiinin ise sadece hırsızlık suçundan kurulan hükmü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede,

I)Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II)Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanık ile müdafiinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafinin temyiz isteminin "atılı suçun işlendiğine dair yan delil bulunmadığına, TCK'nın 143 maddesinden artırım yapılamayacağına, fazla cezaya hükmedildiğine, sanığın etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanması gerektiğine" dair olduğu; sanığın temyiz isteminin ise "samimi ikrarına rağmen lehe hükümlerin uygulanmadığına, eski sabıkaları nedeniyle fazla cezaya hükmedildiğine" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak; Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve daha ağır cezayı içeren Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2017 tarihli ve 2017/236 Esasa, 2017/89 Karar sayılı 14.06.2017 tarihinde kesinleşen hırsızlık suçuna dair 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 35. maddelerinden hükmedilen 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin ilâmın tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Gölcük 1 Asliye Ceza Mahkemesi'nin 08.03.2018 tarihli ve 2016/15 Esas, 2018/161 Karar sayılı 29.09.2020 tarihinde kesinleşen 5237 sayılı TCK’nın 245/1. maddesinden hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 303/1. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “sanık hakkında Gölcük 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.03.2018 tarihli, 2016/15 Esas, 2018/161 Karar sayılı 29.09.2020 tarihinde kesinleşen 5237 sayılı TCK’nın 245/1. maddesinden hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına" ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine,

“Yalova 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2017 tarihli, 2017/236 Esas, 2017/89 Karar sayılı 14.06.2017 tarihinde kesinleşen hırsızlık suçuna dair 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h, 143, 35. maddelerinden hükmedilen 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin ilamın tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle CMK'nın 307/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,

5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi gereği mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin Gölcük 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 08.03.2018 tarihli, 2016/15 Esas, 2018/161 Karar sayılı 29.09.2020 tarihinde kesinleşen 5237 sayılı TCK’nın 245/1. maddesinden hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin ilamına göre belirlenmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİNİN DÜZELTİLEREK ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının,